Αλέκος Φασιανός: Η άγνωστη πλευρά του σπουδαίου καλλιτέχνη μέσα από τα λόγια της κόρης του
Η Βικτώρια Φασιανού μιλά για την επαφή του πατέρα της με την καθημερινότητα, τις «αδυναμίες» του και τον «Γολγοθά» της διαχείρισης του Μουσείου του.
Ο Αλέκος Φασιανός, μια εμβληματική μορφή της τέχνης, δεν ήταν απλώς ένας σπουδαίος ζωγράφος, αλλά και ένας άνθρωπος που συνδύαζε την πνευματική καλλιέργεια με μια αστείρευτη περιέργεια για τον κόσμο. Η κόρη του, Βικτώρια Φασιανού, μιλώντας στην εκπομπή «Στούντιο 4», αποκάλυψε άγνωστες πτυχές του χαρακτήρα του, απομακρύνοντάς τον από την εικόνα του απόμακρου καλλιτέχνη.
Η επαφή με την καθημερινότητα, ακόμα και μέσα από τα πιο «ελαφρά» αναγνώσματα, ήταν κάτι που προσέγγιζε με ιδιαίτερο ενδιαφέρον. Η Βικτώρια Φασιανού αποκάλυψε μια συνήθεια του πατέρα της που προκαλεί έκπληξη: «Διάβαζε όλα τα gossip περιοδικά για να έρχεται σε επαφή με την καθημερινότητα νομίζω. Ήταν τρομερά μορφωμένος». Παρά την αναγνωρισιμότητά του, η οικογενειακή τους ζωή διατηρούσε μια αίσθηση κανονικότητας, με την ίδια να τονίζει: «Δεν μεγάλωσα με τη νοοτροπία ότι ο πατέρας μου ήταν αναγνωρίσιμος».
Μακριά από το ατελιέ και τις εκθέσεις, ο Αλέκος Φασιανός υπήρξε υποστηρικτής της πειθαρχίας και της επαφής με τη φύση. Η κόρη του ανέφερε πως η καθημερινότητά του ήταν απαλλαγμένη από καταχρήσεις, με την υγεία και την κίνηση να αποτελούν προτεραιότητες. «Ο πατέρας μου δεν είχε κακές συνήθειες σε καθημερινό επίπεδο. Ήταν της υγιεινής ζωής, ψάρευε, ήταν αθλητικός τύπος. Οι αδυναμίες του ήταν τα παιδιά του. Μας το έλεγαν όλοι γύρω γύρω ότι ήμασταν αδυναμίες του».
Σήμερα, η Βικτώρια Φασιανού έχει αναλάβει το δύσκολο έργο της διαχείρισης του Μουσείου που φέρει το όνομα του πατέρα της, μια ευθύνη που περιγράφει με ωμό ρεαλισμό: «Εγώ έχω και το Μουσείο που είναι αφιερωμένο στον πατέρα μου, που είναι από μόνο του ένας καθημερινός Γολγοθάς. Υπάρχουν καλές και κακές ημέρες». Ωστόσο, η επιμονή του Αλέκου Φασιανού, που έλεγε πάντα «πρέπει να προσπαθήσεις ως το τέλος», αποτελεί κινητήριο δύναμη για εκείνη.
Ο Αλέκος Φασιανός πίστευε ακράδαντα στη δύναμη της προσωπικής εμπειρίας και των ταξιδιών ως θεμελιώδη στοιχεία του χαρακτήρα. Όπως επεσήμανε η κόρη του, «Έλεγε, επίσης, ότι ο κάθε άνθρωπος πρέπει να πηγαίνει παντού, να ταξιδεύει, να αποκτά τη δική του γνώση κι εμπειρία και να φτιάχνει τη δική του προσωπικότητα. Μου πήρε καιρό να το καταλάβω».