Ο Νίκος Παπανδρέου αποκαλύπτει αναμνήσεις από τον Ανδρέα Παπανδρέου και τη μάχη με τον καρκίνο
Ο ευρωβουλευτής μιλά για την πρώτη ερωτική απογοήτευση, την επικοινωνία με τον πατέρα του και την ευγνωμοσύνη του για την εσφαλμένη αρχική διάγνωση του καρκίνου.
Ο οικονομολόγος και ευρωβουλευτής του ΠΑΣΟΚ – Κίνημα Αλλαγής, Νίκος Παπανδρέου, παραχώρησε μία αποκαλυπτική συνέντευξη στην Έλενα Παπαβασιλείου, όπου μοιράστηκε προσωπικές στιγμές και σκέψεις, αναφερόμενος εκτενώς στον αείμνηστο πατέρα του, Ανδρέα Παπανδρέου, αλλά και στη δική του μάχη με τον καρκίνο.
Μιλώντας για την πρώτη του ερωτική απογοήτευση σε ηλικία 14 ετών, ο Νίκος Παπανδρέου αποκάλυψε τη συμβουλή του πατέρα του: «Θυμάμαι στην πρώτη μου ερωτική απογοήτευση, όταν είχα χωρίσει με τη φίλη μου ο πατέρας μου με καθοδήγησε λέγοντάς μου “αυτό είναι πολύ καλό, γιατί έζησες. Είναι η πρώτη σου φορά που είχες πάθος στη ζωή” και αμέσως μου άλλαξε τη διάθεση και ήμουν χαρούμενος. Είχε καταλάβει καλά την ψυχολογία μου».
Στη συνέχεια, ο ευρωβουλευτής αναφέρθηκε σε μια παλαιότερη παρεξήγηση με τον πατέρα του, σχετικά με την αποφοίτησή του από το πανεπιστήμιο του Γέιλ. «Όταν αποφοίτησα από το πανεπιστήμιο του Γέιλ, δεν τον κάλεσα στην τελετή, γιατί πίστευα πως δεν είχε τον χρόνο να έρθει και δεν ήθελα να τον ταλαιπωρώ. Μετά από πολλά χρόνια μου είπε με παράπονο “δεν με κάλεσες” και του απάντησα “γιατί θα ερχόμουν;” και μου απάντησε “προφανώς θα ερχόμουν”». «Υπήρχε ένα θέμα επικοινωνίας. Το μετάνιωσα πάρα πολύ που δεν του το είπα, γιατί και αυτός θα ήταν περήφανος και εγώ», συμπλήρωσε, υπογραμμίζοντας τη σημασία της ανοιχτής επικοινωνίας.
Ο Νίκος Παπανδρέου σχολίασε επίσης τον ρόλο των γονέων στη διαμόρφωση της προσωπικότητας των παιδιών: «Η Αμερικανίδα μητέρα μου έλεγε πως από μικρός ήμουν υπεύθυνος. Κάθε Σάββατο μας έβαζε και τα τέσσερα παιδιά να καθαρίζουμε το σπίτι. Αν δεν το έκαναν οι άλλοι, το έκανα εγώ. Ήθελα να κάνω υπερήφανους τους γονείς μου. Ήθελα να είμαι σωστός. Αυτό είναι βέβαια πρόβλημα γιατί μπαίνεις στα θέλω των άλλων. Πολλές φορές τα θέλω των γονιών γίνονται τα θέλω των παιδιών».
Αναφερόμενος στην εκπαίδευση, σημείωσε: «Ο πατέρας μου δεν έλεγε πρέπει να σπουδάσεις, αλλά το θεωρούσε σχεδόν αυτονόητο. Θυμάμαι όταν ήμουν μικρός μου έλεγε πως ήμουν γκρινιάρης και μια μέρα που με είδε στεναχωρημένο με ρώτησε τι έχω και του απάντησα “δεν βλέπω κανένα πρόβλημα που πρέπει να λύσω τις επόμενες δύο εβδομάδες”».
Η πιο συγκινητική στιγμή της συνέντευξης αφορούσε την αντιμετώπιση της ασθένειας του καρκίνου. «Όταν αρρώστησα, η πρώτη διάγνωση ήταν ευτυχώς λάθος γιατί μου είπαν πως δεν έχω πολύ χρόνο μπροστά μου. Είδα τότε πώς ζούσαν οι άνθρωποι με το ίδιο πρόβλημα με εμένα, όταν έκαναν χημειοθεραπείες. Στη Γαλλία είχαν ένα προχωρημένο σύστημα υγείας και είπα ότι πρέπει να το έχουμε και στην Ελλάδα». Τέλος, τόνισε τη σημασία της ψυχικής υγείας: «Όπως πολύ σημαντικά είναι και τα θέματα ψυχικής υγείας. Μικρός πίστευα πως αν έχεις θέματα ψυχικής υγείας δεν ήσουν δυνατός, δεν μπορούσα να το καταλάβω».
