Ρεγγίνα Μακέδου: Ο αγώνας για ζωή, η μεταμόσχευση μυελού και ο χορός ως φάρμακο
Η γυμνάστρια αφηγείται την προσωπική της μάχη με τη λευχαιμία, την επιστροφή της νόσου και τη δύναμη που άντλησε από την υποστήριξη και τον χορό.
Η Ρεγγίνα Μακέδου, γνωστή για τη δύναμη θέλησής της, μίλησε στην εκπομπή «Όπου υπάρχει Ελλάδα» για την περιπέτεια της υγείας της, η οποία ξεκίνησε στα 35 της χρόνια με μια επίμονη κούραση που την οδήγησε στο νοσοκομείο. Η διαδρομή από τις πρώτες εξετάσεις στην Καβάλα μέχρι τη μεταμόσχευση μυελού των οστών, την ανάγκασε να αναθεωρήσει τα πάντα.
«Έμαθα ότι έχω λευχαιμία πολύ περίεργα γιατί δεν είχα συμπτώματα. Το μόνο σύμπτωμα που είχα ήτανε ότι λαχάνιαζα, κουραζόμουνα», δήλωσε η ίδια, περιγράφοντας την ξαφνική αλλαγή στη ζωή της. Μετά τη διάγνωση στην Αλεξανδρούπολη, ακολούθησε μια μακρά περίοδος νοσηλείας. «Νοσηλεύτηκα στο νοσοκομείο της Αλεξανδρούπολης για 157 ημέρες. Εκεί η νόσος μου ήρθε σε πλήρη ύφεση μέχρι το 2022 που ήρθε η υποτροπή. Το 2022 λοιπόν ήξερα ότι η μόνη λύση για εμένα θα είναι η μεταμόσχευση μυελού των οστών», εξήγησε.
Ακόμα και στις πιο δύσκολες ώρες, η ανάγκη της για κίνηση και αισιοδοξία δεν την εγκατέλειψε. Ο χορός έγινε το δικό της «φάρμακο» μέσα στην απομόνωση των νοσοκομείων. «Κάθε μέρα σηκωνόμουν και χόρευα. Ήμουνα μέσα στο νοσοκομείο χωρίς μαλλιά, με τις πιτζάμες μου, με τους φλεβοκαθετήρες μου και σηκωνόμουν και χόρευα. Αυτό μου έδινε ζωή», ανέφερε, προσθέτοντας ότι η δεύτερη φάση της δοκιμασίας, η μεταμόσχευση, ήταν πιο δύσκολη και είχε αρκετές παρενέργειες.
Η αναμέτρηση με τη λευχαιμία την έφερε πρόσωπο με πρόσωπο με τις πιο μύχιες σκέψεις της. Η Ρεγγίνα Μακέδου παραδέχτηκε πως υπήρξαν στιγμές απόλυτης αδυναμίας. «Φοβήθηκα ότι θα χάσω τη ζωή μου. Και την πρώτη φορά, όταν ακόμα δεν ήξερα ακριβώς τι γίνεται και μάλιστα εκεί την πρώτη φορά ήτανε που συμφιλιώθηκα λίγο με τον θάνατό μου. Έκατσα λίγο κάτω, είδα πώς τα πράγματα έχω κάνει στη ζωή μου, πόσα θα μπορούσα να κάνω, όμως ήμουν ήδη ευχαριστημένη με ό,τι είχα κάνει».
Η κρισιμότερη στιγμή ήρθε κατά τη διάρκεια της μεταμόσχευσης, όταν οι επιπλοκές την έκαναν να πιστέψει πως το τέλος πλησίαζε. «Στη δεύτερή μου την περιπέτεια, στη μεταμόσχευση, κάποια στιγμή είχα πνευμονία. Είχα πνευμονία και είχα και πάρα πολύ χαμηλά λευκά. Εκεί πέρα φοβήθηκα πάρα πολύ. Είπα ότι τα παρατάω, δεν… Πίστευα ότι δεν αντέχω άλλο». Εκείνη τη στιγμή, η στήριξη του περιβάλλοντός της, γιατροί, νοσηλευτές και φίλοι, λειτούργησε ως σανίδα σωτηρίας. «Κι εκεί κατάλαβα πόσο σημαντικό είναι το ‘μαζί’».
Κλείνοντας τη μαρτυρία της, η γυμνάστρια στρέφει τη σκέψη της στον άνθρωπο που της χάρισε μια δεύτερη ευκαιρία. «Νομίζω ότι δεν θα παρεξηγηθεί κανείς αν ο άνθρωπος που θα πω το μεγαλύτερο ευχαριστώ είναι η δότριά μου. Η προσφορά της τεράστια γιατί χαίρεσαι που ζω. Πραγματικά αν δεν έχεις υγεία, δεν έχεις τίποτα».