Ο Παύλος Ντε Γκρες μιλά για τους θησαυρούς του Τατοΐου και την κληρονομιά της οικογένειάς του
Το νυφικό της Άννας Μαρίας και το χρυσό μετάλλιο του Κωνσταντίνου ξεχωρίζουν ανάμεσα στα αντικείμενα που έφεραν στο φως οι εργασίες στο κτήμα.
Δύο ιδιαίτερα αντικείμενα, που ήρθαν στο φως κατά τις εργασίες στο Τατόι, αναδεικνύονται ως ο ισχυρότερος συνδετικός κρίκος του Παύλου Ντε Γκρες με το παρελθόν της οικογένειάς του. Κατά τη διάρκεια της συζήτησης για την επόμενη μέρα του κτήματος, ο Παύλος στάθηκε ιδιαίτερα στο νυφικό της μητέρας του, Άννας Μαρίας, και στο χρυσό ολυμπιακό μετάλλιο του πατέρα του, Κωνσταντίνου, που κέρδισε το 1960.
«Αυτά που για μένα είναι αυτή τη στιγμή τα πιο αγαπημένα μου αντικείμενα είναι δύο, που θα ήθελα να τα δω και να τα πιάσω προσωπικά: Το νυφικό της μητέρας μου, που δεν μπορεί να πει κανείς ότι δεν ήταν δικό της, και βέβαια το χρυσό μετάλλιο του πατέρα μου», εξομολογήθηκε ο ίδιος. «Αυτό, ό,τι και να ήταν – βασιλιάς, διάδοχος, πρίγκιπας, ό,τι να ‘ναι – ο μόνος τρόπος που παίρνεις χρυσό μετάλλιο είναι να δώσεις τη μάχη σου, τον αγώνα. Αυτά έχουν πολύ μεγάλη συναισθηματική αξία. Και το νυφικό και το χρυσό μετάλλιο».
**Ένα σπίτι γεμάτο ιστορικές μνήμες**
Η παραπάνω αναφορά έγινε στο πλαίσιο συνέντευξης που παραχώρησε στον Νίκο Χατζηνικολάου, όπου περιέγραψε το κτήμα όχι ως ένα απρόσωπο ανάκτορο, αλλά ως το πατρικό του σπίτι, συνδεδεμένο με τη διαδρομή της οικογένειάς του στην Ελλάδα για περισσότερο από έναν αιώνα. «Το παράθυρο που ήταν το δωμάτιο που γεννήθηκα… συμβολίζει μια ιστορία. Όπως σας είπα πριν, 130 χρόνια ήταν η οικογένειά μου σε αυτή τη χώρα. Πολλοί το λένε ανάκτορο, αλλά ήταν ένα σπίτι. Το είχε χτίσει ο παππούς μου… αγοράστηκε από τον προπάππου μου τον Γεώργιο τον Α’, με την προίκα της συζύγου του, βασίλισσας Όλγας. Ήταν το σπίτι μας. Όπως κι εσείς κάπου θα έχετε ένα πατρικό σπίτι, αυτό ήταν το δικό μας», τόνισε ο Παύλος, εξηγώντας τη βαθιά προσωπική του σύνδεση με τον χώρο.
Εστιάζοντας στη λιτή διακόσμηση που χαρακτήριζε το εσωτερικό της κατοικίας, έδωσε έμφαση στη σημασία της αποκατάστασης του κτιρίου, και ειδικότερα του γραφείου, που αποτέλεσε κέντρο λήψης κρίσιμων πολιτικών και στρατιωτικών αποφάσεων. «Φαντάζομαι πως ένα γραφείο θα είναι αυτό που θα δούμε, που είναι πιο ιστορικό, από την άποψη ότι οι βασιλείς που είχαν καθίσει εκεί… Αποφάσεις! Πρωθυπουργοί, υπουργοί, αρχηγοί των Ενόπλων Δυνάμεων… ό,τι θέλετε έχει περάσει από εκεί μέσα», σημείωσε χαρακτηριστικά.
**Η σχέση με τους προγόνους και η τοποθεσία**
Ο Παύλος δεν παρέλειψε να αναφερθεί και στη γεωγραφική σημασία του σημείου όπου βρίσκονται οι βασιλικοί τάφοι, εκεί όπου ο ίδιος και η οικογένειά του επιστρέφουν συχνά τα τελευταία χρόνια για να τιμήσουν τη μνήμη των οικείων τους. «Όταν πηγαίνουμε πίσω και τώρα πια πηγαίνουμε δυστυχώς τελευταία αρκετά συχνά -με τον θάνατο του πατέρα μου, της συγχωρεμένης της Πριγκίπισσας Ειρήνης, της αδελφής του πατέρα μου, και βέβαια τον Πρίγκιπα Μιχαήλ- ο δεσμός του να βλέπεις τους προγόνους σου εκεί και το σπίτι, είναι μεγάλο πράγμα αυτό», είπε. «Άμα πάτε να δείτε την τοπογραφία πάνω από τους τάφους που βλέπει την Αθήνα, εκεί ήταν που για τελευταία φορά οι Σπαρτιάτες ήταν έτοιμοι να επιτεθούν στους Αθηναίους, γιατί έχει μια θέα κάτω προς την Αθήνα, βλέπεις όλο το λεκανοπέδιο. Ιστορικό σημείο αυτό».