Πέθανε ο σπουδαίος ηθοποιός Χρήστος Πολίτης
Η είδηση του θανάτου του έχει βυθίσει σε θλίψη τον καλλιτεχνικό κόσμο.
Σήμερα το μεσημέρι, σύμφωνα με πληροφορίες, ο σπουδαίος ηθοποιός Χρήστος Πολίτης βρέθηκε νεκρός στο διαμέρισμά του. Για περισσότερο από δεκαπέντε χρόνια, ο Χρήστος Πολίτης αποτελούσε το χαρακτηριστικότερο παράδειγμα καλλιτέχνη που επέλεξε να απομακρυνθεί από τον χώρο του εγχώριου showbiz, ενώ βρισκόταν στο απόγειο της καριέρας του.
Το απρόσμενο comeback και ο ρόλος που τον «φυλάκισε»
Αν και πολλοί πίστευαν ότι δεν θα τον έβλεπαν ξανά στο πανί, η επιστροφή του το 2022 στην ταινία «Broadway» του Χρήστου Μασσαλά προκάλεσε αίσθηση. Μετά από 47 χρόνια απουσίας από τον κινηματογράφο, ο Πολίτης εμπιστεύτηκε το όραμα ενός νέου δημιουργού, αποδεικνύοντας ότι το καλλιτεχνικό του ένστικτο παραμένει αμείωτο. Αυτή η κίνηση πραγματοποιήθηκε χρόνια μετά την ολοκλήρωση της σειράς «Η Λάμψη» του Νίκου Φώσκολου, η οποία τον διατήρησε στην κορυφή από το 1991 έως το 2005. Παρά τη μεγάλη επιτυχία, ο ίδιος είχε παραδεχτεί ότι ο ρόλος του Γιάγκου Δράκου λειτούργησε ως μία μορφή καλλιτεχνικού εγκλωβισμού, επισκιάζοντας την προηγούμενη πλούσια πορεία του.
Ο ζεν πρεμιέ που έγινε ο ιδανικός ήρωας του Τζέιμς Πάρις
Πριν ακόμη η τηλεόραση γίνει καθημερινότητα σε κάθε σπίτι, ο Χρήστος Πολίτης (κατά κόσμον Χρήστος Πιατουλάκης), γεννημένος στο Ηράκλειο Κρήτης, είχε ήδη δημιουργήσει έναν θρύλο στον ελληνικό κινηματογράφο. Ως απόφοιτος του Εθνικού Θεάτρου το 1965, ξεχώρισε άμεσα χάρη στη χαρακτηριστική, βαθιά φωνή του και το επιβλητικό του παρουσιαστικό. Συνεργαζόμενος με τον παραγωγό Τζέιμς Πάρις, πρωταγωνίστησε σε μερικές από τις σημαντικότερες ιστορικές παραγωγές της χώρας. Το κοινό τον λάτρεψε στο ρόλο του Δημητρίου Υψηλάντη στον «Παπαφλέσσα», ενώ οι ερμηνείες του στις ταινίες «Σουλιώτες», «Όχι» και «28η Οκτωβρίου ώρα 5:30» θεωρούνται διαχρονικές. Η αξία του ως ηθοποιού είχε ήδη αναγνωριστεί το 1969, με την κατάκτηση του βραβείου Β’ Ανδρικού Ρόλου στο Φεστιβάλ Θεσσαλονίκης για την ταινία «Το κορίτσι του 17».
Παράλληλα, η θεατρική του κατάρτιση τον οδήγησε σε σπουδαίες παραστάσεις στην Επίδαυρο και στη σύσταση του «Απλού Θεάτρου», επιβεβαιώνοντας πως η υποκριτική αποτελούσε πάντα γι’ αυτόν μια υπόθεση ουσίας και όχι απλής προβολής.