Οι Χούθι της Υεμένης: Η Σιωπηλή Δύναμη που Απειλεί τη Σταθερότητα στη Μέση Ανατολή
Ενώ σύμμαχοι του Ιράν έχουν ήδη μπει στον πόλεμο, η στάση των ανταρτών της Υεμένης παραμένει αβέβαιη, με πιθανές επιπτώσεις στην παγκόσμια ναυσιπλοΐα.
Στη σκιά του συνεχιζόμενου πολέμου στη Μέση Ανατολή, η συμμετοχή των σιιτών συμμάχων του Ιράν, από τον Λίβανο και το Ιράκ, σε πλήγματα κατά ΗΠΑ και Ισραήλ, έχει ήδη κλιμακώσει την ένταση. Ωστόσο, ένα κρίσιμο ερώτημα παραμένει: πότε θα δράσουν οι εξίσου ισχυροί αντάρτες Χούθι από την Υεμένη; Παρά τον βαρύ οπλισμό τους και την ικανότητά τους να διαταράξουν τη ναυσιπλοΐα στην ευρύτερη περιοχή της Αραβικής Χερσονήσου, η επίσημη εμπλοκή τους στη σύγκρουση εκκρεμεί.
Τον περασμένο Μάρτιο, ο ηγέτης των Χούθι, Αμπντούλ Μάλικ Αλ-Χούθι, είχε δηλώσει ότι η ομάδα του είναι σε πλήρη ετοιμότητα για δράση, τονίζοντας σε τηλεοπτική του ομιλία: «Τα δάχτυλά μας είναι στη σκανδάλη οποιαδήποτε στιγμή αν οι εξελίξεις το απαιτήσουν». Παρόλα αυτά, σε αντίθεση με τη Χεζμπολάχ και τις ιρακινές ένοπλες ομάδες, δεν έχει υπάρξει καμία επίσημη ανακοίνωση που να σηματοδοτεί την ένταξή τους στον πόλεμο.
Η σχέση των Χούθι με το Ιράν παρουσιάζει ιδιαιτερότητες. Αν και υποστηρίζονται από την Τεχεράνη ως μέρος του ευρύτερου «Άξονα Αντίστασης», οι ειδικοί επισημαίνουν ότι η κύρια κινητήριος δύναμη για τους Χούθι είναι μια εσωτερική ατζέντα, παρά την πολιτική συγγένεια που μοιράζονται με το Ιράν και τη Χεζμπολάχ. Οι ΗΠΑ έχουν αναφέρει ότι το Ιράν, με τη βοήθεια της Χεζμπολάχ, παρέχει εξοπλισμό, χρηματοδότηση και εκπαίδευση στους Χούθι. Από την πλευρά τους, οι Χούθι αρνούνται ότι αποτελούν όργανα του Ιράν, υποστηρίζοντας ότι αναπτύσσουν δικά τους όπλα.
Τι επιφυλάσσει το μέλλον;
Η ανάλυση της πιθανής πορείας δράσης των Χούθι διχάζει τους παρατηρητές, δεδομένης της φήμης τους για απρόβλεπτη συμπεριφορά. Ορισμένοι διπλωμάτες και αναλυτές εκτιμούν ότι ενδέχεται να έχουν ήδη προχωρήσει σε μεμονωμένες επιθέσεις σε γειτονικές χώρες. Άλλοι πάλι πιστεύουν ότι οι Χούθι διατηρούν τα πυρομαχικά τους, αναμένοντας την κατάλληλη στιγμή για να εισέλθουν στον πόλεμο σε συντονισμό με το Ιράν, με στόχο τη μεγιστοποίηση της πίεσης.
Το ενδεχόμενο αποτελεσματικού κλεισίματος του Στενού του Ορμούζ για τις εξαγωγές υδρογονανθράκων από τις χώρες του Κόλπου, καθώς και η στροφή των δυτικών πλοίων προς την Ερυθρά Θάλασσα, θα μπορούσε να προσφέρει μια τέτοια ευκαιρία. Ωστόσο, οι αυξανόμενες οικονομικές πιέσεις που θα επέλθουν στην Υεμένη, σε συνδυασμό με την πιθανότητα έντονων επιθέσεων από τις ΗΠΑ, το Ισραήλ και πιθανώς τη Σαουδική Αραβία, καθιστούν πολλούς αναλυτές να υποστηρίζουν ότι η οργάνωση ενδέχεται τελικά να επιλέξει την αποχή από την άμεση εμπλοκή στη σύγκρουση.