Κρίση στους Εργατικούς: Ο Κιρ Στάρμερ αντιμέτωπος με τριπλή πρόκληση

Η πολιτική αναταραχή που ξεσπά γύρω από τον Κιρ Στάρμερ δεν είναι ένα αιφνιδιαστικό γεγονός, αλλά η κορύφωση μιας διαδικασίας που ωρίμαζε εδώ και μήνες. Μια αλληλουχία αποφάσεων και παραιτήσεων, που έπληξε τον πυρήνα του κόμματος των Εργατικών και την κυβέρνηση, έφερε στην επιφάνεια βαθιά προβλήματα. Η παραίτηση του επικεφαλής του κυβερνητικού επιτελείου, Μόργκαν ΜακΣουίνι, και του διευθυντή επικοινωνίας, Τιμ Άλαν, σηματοδοτούν την απομάκρυνση της κυβέρνησης από τον μηχανισμό που της προσέφερε εκλογική στήριξη και πολιτική σταθερότητα κατά τους πρώτους μήνες διακυβέρνησής της.

Η αφορμή για την κλιμάκωση της κρίσης στάθηκε ο διορισμός του Πίτερ Μάντελσον στη θέση του πρέσβη στις ΗΠΑ, ο οποίος έφερε στην επιφάνεια το πολιτικό του παρελθόν και τις αναφορές για σχέσεις με τον Τζέφρι Επστάιν. Το μείζον ζήτημα δεν ήταν μόνο το περιεχόμενο των αποκαλύψεων, αλλά κυρίως η εικόνα μιας κυβέρνησης απροετοίμαστης, χωρίς σαφή στρατηγική άμυνας ή πειστική εξήγηση για έναν τόσο ευαίσθητο διορισμό. Η κρίση μετατράπηκε από επικοινωνιακή σε διοικητική, εγείροντας καίρια ερωτήματα σχετικά με την εισήγηση, τον έλεγχο, τις προειδοποιήσεις και την αγνόηση. Η παραίτηση ΜακΣουίνι, αν και εκλήφθηκε ως ανάληψη ευθύνης, εντούτοις λειτούργησε αντιστρόφως, ανοίγοντας αντί να κλείσει τον κύκλο των εξελίξεων. Η αποχώρηση του προσώπου που ταυτίστηκε με την εκλογική πειθαρχία και τον έλεγχο άφησε ένα κενό που προκαλεί ανησυχία, ιδίως στο εσωτερικό του κόμματος.

Ο Κιρ Στάρμερ βρίσκεται εκτεθειμένος σε πολλαπλά επίπεδα. Ως πρωθυπουργός, ενέκρινε έναν προβληματικό διορισμό, ενώ ως ηγέτης, χάνει τον βασικό του διαχειριστή κρίσεων την ώρα που η κρίση κορυφώνεται. Η εικόνα σταθερότητας που επιδίωξε να οικοδομήσει από την εποχή της αντιπολίτευσης, τώρα εμφανίζει ρωγμές. Το εσωκομματικό περιβάλλον επιδεινώνει την κατάσταση. Οι Εργατικοί, παραδοσιακά μη μονολιθικό κόμμα, βρίσκονται αντιμέτωποι με την επανεμφάνιση παλαιών εντάσεων. Βουλευτές και στελέχη που αισθάνονται παραγκωνισμένοι εκφράζουν τη δυσαρέσκειά τους για την αποτυχία διαχείρισης.

Η γεωγραφική διάσταση της κρίσης είναι εμφανής, με τοποθετήσεις από τη Σκωτία να αμφισβητούν την ικανότητα του Στάρμερ να συνεχίσει ως βάρος για το κόμμα. Η αμφισβήτηση έχει επεκταθεί πέραν του Γουεστμίνστερ. Σε διεθνές επίπεδο, η ζημιά, αν και πιο υπόγεια, είναι υπαρκτή. Ο διορισμός πρέσβη στις ΗΠΑ, ως πολιτικό μήνυμα, μετέφερε την εικόνα μιας κυβέρνησης που δεν ελέγχει επαρκώς το διεθνές της αποτύπωμα, πλήττοντας την αξιοπιστία ενός πρωθυπουργού που έδωσε έμφαση στη σοβαρότητα.

Ο Στάρμερ αντιμετωπίζει ταυτόχρονα κρίση διοίκησης, αφήγησης και εμπιστοσύνης. Η πολιτική του επιβίωση θα κριθεί από την ικανότητά του να διαχειριστεί τις επόμενες κρίσιμες εβδομάδες.

Τα σενάρια για το μέλλον ποικίλουν. Το πρώτο, της ελεγχόμενης επιβίωσης μέσω ανασύνταξης, προϋποθέτει αναδιοργάνωση του Νούμερο 10, τοποθέτηση νέου επικεφαλής επιτελείου και αλλαγή ατζέντας. Η δυσκολία έγκειται στην άμεση πολιτική πίεση και την αναστρεψιμότητα της απώλειας του ΜακΣουίνι. Το δεύτερο σενάριο, της παρατεταμένης φθοράς, προβλέπει σταδιακή αποδυνάμωση της κυβέρνησης, επιβράδυνση της νομοθετικής ατζέντας και πτώση των δημοσκοπήσεων. Αυτό το σενάριο θεωρείται βραχυπρόθεσμα ρεαλιστικό, με σωρευτικό κόστος που αυξάνει την πιθανότητα εμφάνισης του τρίτου σεναρίου: της οργανωμένης εσωκομματικής αμφισβήτησης, η οποία, αν και δεν έχει ακόμη σαφή ηγετική φιγούρα, μπορεί να ενισχυθεί από τη συνεχιζόμενη φθορά ή νέες αποκαλύψεις. Τέλος, το τέταρτο σενάριο, του ελεγχόμενου συμβιβασμού μέσω εξωτερίκευσης της κρίσης, προσφέρει χρόνο, αλλά είναι πολιτικά ασταθές και μπορεί να ενισχύσει την αμφισβήτηση αντί να τη μειώσει, εάν εκληφθεί ως αποφυγή ευθύνης.