Η Ρωξάνη, το όνειρο της εργασίας και η δύναμη της αποδοχής

Η Ρωξάνη Ζωή Καλπάκη, 36 ετών, ζει την καθημερινότητά της όπως κάθε εργαζόμενη γυναίκα, με όνειρα, στόχους και συνήθειες. Κάθε πρωί, πηγαίνει στη δουλειά της, κάθεται στο γραφείο της, απαντά τηλεφωνήματα, οργανώνει έγγραφα και συνεργάζεται με συναδέλφους. Με αφορμή την Παγκόσμια Ημέρα Συνδρόμου Down, στις 21 Μαρτίου, η Ρωξάνη τόνισε στο Αθηναϊκό-Μακεδονικό Πρακτορείο Ειδήσεων (ΑΠΕ-ΜΠΕ) πόσο σημαντική είναι γι’ αυτήν η εργασία. «Η δουλειά αυτή ήταν πάντα το όνειρό μου. Μου αρέσει να δουλεύω, να μαθαίνω καινούργια πράγματα και να κάνω πράγματα που με γεμίζουν», δήλωσε.

Η Ρωξάνη εργάζεται στη γραμματειακή υποστήριξη του Συλλόγου Συνδρόμου Down Ελλάδος από το 2022. Μέσα από εκπαιδευτικά και επαγγελματικά προγράμματα, έχει αναπτύξει δεξιότητες και έχει γίνει πιο ανεξάρτητη. «Θέλω να έχω τη δική μου δουλειά, τα δικά μου χρήματα και να μπορώ να βγαίνω με τους φίλους μου, να πηγαίνω σε συναυλίες και να περνάω όμορφα», εξομολογήθηκε. Η καθημερινότητά της περιλαμβάνει εργασία, γυμναστική και την οικογένειά της. Ζει με τους γονείς της, επιλέγοντας να είναι κοντά τους και να τους φροντίζει.

Η ιστορία της Ρωξάνης αποτελεί παράδειγμα του πώς τα άτομα με Σύνδρομο Down μπορούν να ζήσουν μια ενεργή, δημιουργική και ουσιαστική ζωή. Ωστόσο, πίσω από αυτές τις ιστορίες κρύβονται συχνά χρόνια προσπάθειας, επιμονής και αγώνα, τόσο από τα ίδια τα άτομα όσο και από τις οικογένειές τους.

Ο πρόεδρος του Συλλόγου Συνδρόμου Down Ελλάδος, Νίκος Ζαΐμης, μοιράστηκε τη δική του διαδρομή ως πατέρας παιδιού με Σύνδρομο Down. «Στην αρχή, η καθημερινότητά μας έγινε πιο δύσκολη. Έπρεπε να μάθουμε να ζούμε διαφορετικά. Ακόμη και μια απλή έξοδος δεν ήταν δεδομένη, υπήρχε πάντα το απρόβλεπτο. Οι φίλοι μας αγκάλιασαν το παιδί μας με αγάπη, αλλά οι σχέσεις μας και ο τρόπος που ζούσαμε την καθημερινότητα δεν ήταν πια οι ίδιοι», ανέφερε.

Η στιγμή της διάγνωσης, όπως περιέγραψε, ήταν γεμάτη φόβο, αβεβαιότητα και μοναξιά. «Δυσκολεύτηκα πολύ όταν το έμαθα. Δεν το είπα αμέσως στη γυναίκα μου. Εκείνα τα χρόνια δεν υπήρχε η ενημέρωση και η στήριξη που υπάρχει σήμερα», τόνισε. Ωστόσο, μέσα από αυτή τη δυσκολία, γεννήθηκε μια νέα οπτική. «Η γυναίκα μου ήταν εκείνη που με βοήθησε να δω το παιδί μας πέρα από το Σύνδρομο. Τον αγκάλιασε από την πρώτη στιγμή. Από τότε δεν αμφέβαλα ποτέ ξανά για εκείνον», δήλωσε.

Η προσωπική του διαδρομή τον οδήγησε σε έναν πιο ενεργό ρόλο, φτάνοντας στην προεδρία του Συλλόγου. «Δεν είχα φανταστεί ποτέ ότι θα γίνω πρόεδρος. Ήμουν απλώς ένας γονιός που ήθελε να βοηθήσει. Οι ίδιες οι οικογένειες με ώθησαν να το κάνω», εξήγησε. Ο Σύλλογος αποτελεί σημείο αναφοράς για δεκάδες οικογένειες, προσφέροντας εκπαίδευση, στήριξη και ευκαιρίες εξέλιξης. Παρόλα αυτά, οι δυσκολίες παραμένουν, με την οικονομική σταθερότητα να αποτελεί τη μεγαλύτερη αγωνία.

Η κοινωνία έχει κάνει σημαντικά βήματα. «Στο παρελθόν, τα παιδιά μας δεν ήταν ορατά. Δεν υπήρχαν δομές, δεν υπήρχε αποδοχή. Σήμερα τα πράγματα είναι καλύτερα, υπάρχει ενημέρωση, εκπαίδευση, μεγαλύτερη αποδοχή», επισήμανε. «Τα άτομα με Σύνδρομο Down μπορούν να μάθουν, να δουλέψουν, να ζήσουν μια πλήρη ζωή. Αυτό είναι που πρέπει να καταλάβει η κοινωνία. Τα στερεότυπα υπάρχουν ακόμη και είναι στο χέρι όλων μας να τα αλλάξουμε», προσέθεσε.

Η Παγκόσμια Ημέρα Ατόμων με Σύνδρομο Down είναι μια υπενθύμιση ότι πίσω από κάθε διάγνωση υπάρχει ένας άνθρωπος με όνειρα, δυνατότητες και δικαίωμα στην ισότιμη συμμετοχή στη ζωή. Όπως αποδεικνύει η ιστορία της Ρωξάνης, όταν υπάρχουν ευκαιρίες, υποστήριξη και αποδοχή, αυτά τα όνειρα γίνονται εφικτά.