Η ιστορία του Οσίου Σεραφείμ του Σαρώφ: Από το Κουρσκ στα ουράνια

Σήμερα, Παρασκευή, 2 Ιανουαρίου, η Ορθόδοξη Εκκλησία τιμά τη μνήμη του Οσίου Σεραφείμ του Σαρώφ, καθώς και του Αγίου Σιλβέστρου, Επισκόπου Ρώμης, και του Οσίου Σιλβέστρου εκ Ρωσίας. Στο μεταξύ, ο ήλιος ανατέλλει στις 07:41 και δύει στις 17:17, ενώ η σελήνη βρίσκεται στην 13.6 ημέρα της.

Ο Όσιος Σεραφείμ, γεννημένος στο Κουρσκ της Ρωσίας στις 19 Ιουλίου 1759 μ.Χ. ως Πρόχορος, προερχόταν από εύπορη εμπορική οικογένεια. Ο πατέρας του, Ισίδωρος, ασχολούνταν με την πλινθοποιία και την ανέγερση οικοδομημάτων, αλλά απεβίωσε πρόωρα, αφήνοντας στη σύζυγό του, Αγάθη, την ευθύνη της ολοκλήρωσης ενός ναού. Ο νεαρός Πρόχορος, κληρονομώντας την ευσέβεια των γονέων του, αρρώστησε βαριά σε ηλικία δέκα ετών. Σύμφωνα με την παράδοση, είδε σε όνειρο την Παναγία να υπόσχεται τη θεραπεία του. Η υπόσχεση εκπληρώθηκε κατά τη διάρκεια μιας λιτανείας, όπου η θαυματουργή εικόνα της Θεοτόκου μεταφέρθηκε προσωρινά στην αυλή του σπιτιού του. Η μητέρα του πέρασε το άρρωστο παιδί κάτω από την εικόνα, και από τότε η υγεία του άρχισε να βελτιώνεται ραγδαία.

Νεαρός, ο Πρόχορος εγκατέλειψε το πατρικό του σπίτι και αναζήτησε την μοναστική ζωή στη Μονή του Σαρώφ. Μετά από οκτώ χρόνια δοκιμασίας, χειροτονήθηκε Μοναχός με το όνομα Σεραφείμ στις 13 Αυγούστου 1786 μ.Χ. και σε δύο μήνες χειροτονήθηκε Διάκονος. Διατηρώντας το ταπεινό φρόνημα, ο Διάκονος Σεραφείμ αφιερώθηκε πλήρως στις εκκλησιαστικές ακολουθίες και τους μοναστηριακούς κανόνες, ενώ τα βράδια αποσυρόταν σε ερημικό κελί στο δάσος για προσευχή.

Στις 2 Σεπτεμβρίου 1793 μ.Χ., χειροτονήθηκε Ιερέας, εντείνοντας τον πνευματικό του αγώνα. Η κοινοβιακή ζωή δεν τον ικανοποιούσε πλέον, και με την ευλογία του Ηγουμένου, αποσύρθηκε στο πυκνό δάσος του Σαρώφ για 15 χρόνια. Εκεί, σε απόλυτη απομόνωση, ασκήτευε με αυστηρή νηστεία, αδιάκοπη προσευχή και σωματικούς κόπους, μιμούμενος για χίλιες ημέρες και νύχτες τους παλιούς στυλίτες. Η προσευχή του ήταν: «Ὁ Θεὸς ἰλάσθητι μοὶ τῷ ἁμαρτωλῷ».

Μετά την αναχωρητική του ζωή, επέστρεψε στη Μονή του Σαρώφ, όπου έζησε άλλα 15 χρόνια σε εγκλεισμό, τηρώντας για τα πρώτα πέντε χρόνια τον κανόνα της σιωπής. Ως ώριμος πνευματικά και γεροντότερος στην ηλικία, αφιερώθηκε στη διακονία του πλησίον. Η αυστηρή του ασκητική ζωή και η φωτεινή του μορφή προσέλκυσαν πλήθος πιστών, που τον αγαπούσαν και πίστευαν στις θαυματουργές του προσευχές. Πλούσιοι και φτωχοί, διάσημοι και άσημοι, συνέρρεαν καθημερινά στο κελί του για την ευλογία και την πνευματική του καθοδήγηση, την οποία δεχόταν με αγάπη, αναφωνώντας «Χαρά μου!». Εξομολογούσε, θεράπευε ασθενείς, και προσέφερε ευλογίες, ευλογίες, αγιάσματα ή παξιμάδια, ενώ μερικές φορές σταύρωνε τους πιστούς στο μέτωπο με λάδι από το καντήλι, λέγοντας «Χριστὸς Ἀνέστη!».

Την 1η Ιανουαρίου 1833 μ.Χ., ημέρα Κυριακή, ο Όσιος επισκέφθηκε για τελευταία φορά τον Ναό του νοσοκομείου των Αγίων Ζωσιμά και Σαββατίου. Αφού άναψε κερί σε όλες τις εικόνες και τις ασπάστηκε, μετάλαβε των Αχράντων Μυστηρίων. Μετά τη Θεία Λειτουργία, ζήτησε συγχώρεση από όλους τους αδελφούς, τους ευλόγησε και τους παρότρυνε: «Σώζεσθε, μὴν ἀκηδιᾶτε, ἀγρυπνεῖτε καὶ προσεύχεσθε. Στέφανοι μᾶς ἑτοιμάζονται». Ο μοναχός Παύλος παρατήρησε ότι ο Όσιος επισκέφθηκε τρεις φορές τον τόπο που είχε υποδείξει για τον ενταφιασμό του, κοιτάζοντας τη γη. Το βράδυ, ψάλλε στο κελί του πασχαλινούς ύμνους.

Ο Όσιος κοιμήθηκε εν ειρήνη στις 2 Ιανουαρίου 1833 μ.Χ. Οι μοναχοί τον βρήκαν γονατιστό σε στάση προσευχής, μπροστά στην εικόνα της Θεοτόκου, ασκεπή, με σταυρωμένα χέρια στο στήθος. Τα ιερά λείψανά του, που εξαφανίστηκαν κατά την Οκτωβριανή επανάσταση, επανεμφανίστηκαν το 1990 μ.Χ. στην Αγία Πετρούπολη και το 1991 μ.Χ. επέστρεψαν στη μονή Ντιβέγιεβο.