Ο πλειστηριασμός των αιγιαλών: Μύκονος στο προσκήνιο με δυσθεώρητες προσφορές

Ολοκληρώνονται οι ηλεκτρονικές δημοπρατήσεις για την εκμίσθωση παραλιών σε όλη τη χώρα, μια διαδικασία που κάθε χρόνο ανεβάζει την ένταση στον κλάδο της εστίασης και του τουρισμού. Οι επιχειρηματίες βρίσκονται σε αναμμένα κάρβουνα, αγωνιώντας είτε να διατηρήσουν τη δραστηριότητά τους για μία ακόμη τριετία στην παραλία που ήδη εκμεταλλεύονται, είτε να διεκδικήσουν για πρώτη φορά ένα κομμάτι αιγιαλού, ανοίγοντας τον δρόμο για νέους παίκτες στην αγορά.

Μέσα σε αυτό το περιβάλλον, δεν λείπουν οι σκληρές συγκρούσεις που εκτυλίσσονται μπροστά στις οθόνες των υπολογιστών. Οι ενδιαφερόμενοι παρακολουθούν σε πραγματικό χρόνο την εξέλιξη της δημοπρασίας, βλέποντας διαρκώς αν η προσφορά τους τους κρατά εντός ή εκτός ανταγωνισμού. Το ιδιότυπο αυτό «παιχνίδι» διεξάγεται χωρίς να γνωρίζουν τι προσφέρουν οι αντίπαλοί τους. Το μόνο που αποκαλύπτεται είναι η θέση στην οποία κατατάσσονται κάθε στιγμή, γεγονός που συχνά πυροδοτεί διαδοχικές αυξήσεις και έντονο πλειοδοτικό πυρετό.

Μέσα σε αυτή την τρέλα των προσφορών, ξεχώρισε μια περίπτωση που αποτυπώνει το μέγεθος του ανταγωνισμού: στη Μύκονο, ένα τμήμα μόλις 500 τ.μ. στην παραλία της Λιας «χτυπήθηκε» σχεδόν στο μισό εκατομμύριο ευρώ, προκαλώντας αίσθηση στην αγορά. Αν η περίπτωση της Λιας προκαλεί απορία, οι συγκρίσεις με άλλες δημοπρασίες έρχονται να ενισχύσουν ακόμη περισσότερο το ερώτημα πώς φτάσαμε σχεδόν στο μισό εκατομμύριο ευρώ για 500 τ.μ. άμμου.

Τα στοιχεία από τις φετινές δημοπρασίες για παραχωρήσεις αιγιαλού δείχνουν μια διαφορετική εικόνα, ακόμη και στην ίδια τη Μύκονο. Στην παραλία Ελιά, μία από τις πιο γνωστές και εμπορικές του νησιού, οι τιμές για δημοπρατούμενα τμήματα κινήθηκαν περίπου στις 46.900-46.980 ευρώ. Αντίστοιχα, σε άλλες περιοχές της Μυκόνου όπως το Πλυντρί (Super Paradise), η τελική προσφορά έφτασε τις 88.302 ευρώ, ενώ στην Αγία Άννα διαμορφώθηκε κοντά στις 50.000 ευρώ. Στο Αγράρι το ποσό κινήθηκε χαμηλότερα, περίπου στις 14.000 ευρώ, ενώ σε άλλα σημεία της παραλίας Καλαφάτη κυμάνθηκε μεταξύ 15.000-49.000 ευρώ. Σημαντικό είναι ότι πρόκειται για δημοπρατούμενα τμήματα παραλίας και όχι για χώρους που βρίσκονται μπροστά από οργανωμένα beach bars, τα οποία λόγω δραστηριότητας και παροχών μπορούν να υποστηρίξουν υψηλότερες τιμές.

Εδώ μιλάμε για απλή παραχώρηση αιγιαλού, με συγκεκριμένα όρια εκμετάλλευσης. Η εικόνα γίνεται ακόμη πιο καθαρή όταν μεταφερόμαστε εκτός Μυκόνου. Στη Σίφνο, για παράδειγμα, η παραλία Βαθύ κατακυρώθηκε με περίπου 7.800 ευρώ. Στην Τήνο, σε παραλίες όπως ο Άγιος Φωκάς, ο Άγιος Σώστης και ο Άγιος Ιωάννης Πόρτο, οι τιμές κυμάνθηκαν περίπου από 5.000 έως 15.000 ευρώ, ενώ σε ορισμένες περιπτώσεις έφτασαν έως και τις 20.000 ευρώ. Ακόμη και σε οργανωμένες παραλίες με τουριστική κίνηση, τα ποσά αυτά παραμένουν σε επίπεδα που συνδέονται με την πραγματική δυνατότητα εκμετάλλευσης και τα προσδοκώμενα έσοδα. Πρόκειται, δηλαδή, για μια αγορά που λειτουργεί με όρους πραγματικής οικονομίας.

Σε αυτό το πλαίσιο, η Μύκονος εξακολουθεί να αποτελεί μια κατηγορία από μόνη της. Παρά τα προβλήματα που έχουν καταγραφεί τα τελευταία χρόνια στην ποιότητα του τουρισμού, από υπερκορεσμό μέχρι μεταβολές στο προφίλ των επισκεπτών, το νησί διατηρεί την ταυτότητά του ως κορυφαίος προορισμός διασκέδασης. Αυτή η ταύτιση με το υψηλό επίπεδο υπηρεσιών και την έντονη τουριστική δραστηριότητα είναι που κρατά τις τιμές σε υψηλότερα επίπεδα σε σχέση με άλλα νησιά. Ωστόσο, ακόμη και μέσα σε αυτό το περιβάλλον, οι περισσότερες δημοπρασίες κινούνται σε συγκεκριμένα όρια, τα οποία, όπως προκύπτει από τα στοιχεία, δεν έχουν καμία σχέση με τα σχεδόν 500.000 ευρώ της Λιας.