Ο Τζανλουίτζι Μπουφόν παραιτήθηκε από τη θέση του επικεφαλής της Εθνικής Ιταλίας
Ο θρύλος του ιταλικού ποδοσφαίρου αποχωρεί μετά τον αποκλεισμό της "σκουάντρα ατζούρα" από το Παγκόσμιο Κύπελλο, επικαλούμενος την ευθύνη και την ανάγκη για ανανέωση.
Η εποχή του Τζανλουίτζι Μπουφόν ως επικεφαλής της εθνικής ομάδας της Ιταλίας ολοκληρώθηκε, με τον θρυλικό τερματοφύλακα να υποβάλλει την παραίτησή του. Η απόφαση αυτή έρχεται μετά την αποτυχία της “σκουάντρα ατζούρα” να προκριθεί στο Παγκόσμιο Κύπελλο, μετά την ήττα από τη Βοσνία.
Ο Μπουφόν, σε μια συναισθηματική ανάρτησή του, εξήγησε πως η παραίτησή του ήταν μια “αυθόρμητη πράξη, που βγήκε από τα βάθη της καρδιάς μου”, εκφράζοντας τον πόνο που μοιράζεται με όλο τον ιταλικό λαό. Αρχικά, του ζητήθηκε να περιμένει για “σωστές σκέψεις και αξιολογήσεις”, ωστόσο, με την παραίτηση του προέδρου της ιταλικής ομοσπονδίας ποδοσφαίρου, Γκαμπριέλε Γκραβίνα, αισθάνθηκε “ελεύθερος να κάνει αυτό που αισθάνεται ως πράξη ευθύνης”.
Παρόλο που πιστεύει ότι χτίστηκαν πολλά σε επίπεδο πνεύματος και ομάδας με τον Ρίνο Γκατούζο και τους συνεργάτες του, ο βασικός στόχος του αποκλεισμού από το Παγκόσμιο Κύπελλο δεν επετεύχθη. “Είναι σωστό να αφήσουμε σε αυτόν που θα έρθει μετά την ελευθερία να επιλέξει το πρόσωπο που θα θεωρήσει καταλληλότερο για να αναλάβει τον ρόλο μου”, δήλωσε.
Ο Μπουφόν τόνισε την τιμή και το πάθος που τον κατακλύζουν από παιδί για την εθνική ομάδα. Κατά τη διάρκεια της θητείας του, προσπάθησε να είναι συνδετικός κρίκος μεταξύ των διαφόρων τμημάτων υποδομής, διαμορφώνοντας, μαζί με τους υπεύθυνους, ένα ολοκληρωμένο σχέδιο ανάπτυξης από τις μικρές ηλικίες έως την U21, με στόχο τον επαναπροσδιορισμό της ανάπτυξης των ταλέντων για τη μελλοντική ανδρική ομάδα.
Επισήμανε την ένταξη “λίγων αλλά σημαντικών προσώπων με μεγάλη εμπειρία” και την πίστη του στην πολιτική της αξιοκρατίας και της εξειδίκευσης των ρόλων. “Θα είναι δουλειά των αρμόδιων να κρίνουν την αξία αυτών των επιλογών”, συμπλήρωσε.
Ο Μπουφόν κλείνει την ανάρτησή του με ευγνωμοσύνη για το προνόμιο και τα μαθήματα που πήρε από αυτήν την “έντονη εμπειρία”, ακόμη και από το “οδυνηρό τέλος”.