Τέλος η συνεργασία Ρεάλ Μαδρίτης – Τσάμπι Αλόνσο: Η απογοήτευση και οι λόγοι του διαζυγίου

Η Ρεάλ Μαδρίτης έβαλε τέλος στη συνεργασία της με τον Τσάμπι Αλόνσο, μόλις επτά μήνες μετά την έναρξη ενός πρότζεκτ που ξεκίνησε με μεγάλες προσδοκίες και ολοκληρώθηκε με απογοήτευση. Το φινάλε γράφτηκε στη Σαουδική Αραβία, μετά την ήττα από την Μπαρτσελόνα στον τελικό του Σούπερ Καπ Ισπανίας, αποτέλεσμα που λειτούργησε ως καταλύτης για μια ρήξη η οποία στην πραγματικότητα είχε αρχίσει να διαμορφώνεται εδώ και καιρό.

Η απομάκρυνση του Αλόνσο δεν αποδίδεται σε έναν μόνο λόγο, αλλά σε συνδυασμό αγωνιστικών και εσωτερικών παραγόντων. Καθοριστικό ρόλο έπαιξαν τα αποτελέσματα, αλλά και η εικόνα μιας ομάδας που, αντί να εξελίσσεται, έδειχνε να χάνει σταδιακά την ταυτότητα που είχε υποσχεθεί ο νέος προπονητής. Στην αρχή της θητείας του υπήρχαν σημάδια «σφραγίδας» — κυρίως στην προσπάθεια για ψηλή πίεση και πιο επιθετική ανάκτηση μπάλας. Ωστόσο, αυτή η προσέγγιση εμφανίστηκε με διαλείμματα και στη συνέχεια σχεδόν εξαφανίστηκε, με αποτέλεσμα να κλονιστεί η εμπιστοσύνη προς το πρότζεκτ πριν καν κλείσει χρόνος.

**Από το πρέσινγκ στις… φοβίες: Η τακτική οπισθοχώρηση**
Στο αγωνιστικό σκέλος, η Ρεάλ έδειχνε συχνά «άδεια», με ένταση και ενέργεια κάτω από τα αναμενόμενα, ενώ επανεμφανίστηκαν παλιά προβλήματα απέναντι σε κλειστές άμυνες, παρόμοια με εκείνα της προηγούμενης εποχής. Η πολυδιαφημισμένη πίεση, που θα λειτουργούσε ως σήμα κατατεθέν, έμεινε περισσότερο ως υπόσχεση παρά ως πραγματικότητα, με λίγες μόνο αναλαμπές σε συγκεκριμένα ματς. Στα πρώτα παιχνίδια, η Ρεάλ έδειχνε όντως αυτή τη νέα ταυτότητα. Ωστόσο, η βαριά ήττα με 5-2 από την Ατλέτικο στο Μετροπολιτάνο λειτούργησε ως σοκ. Αντί να επιμείνει στο πλάνο του, ο Αλόνσο οπισθοχώρησε τακτικά. Η πίεση εξαφανίστηκε και η ομάδα έγινε παθητική. Η διοίκηση διέκρινε μια «προπονητική ανασφάλεια» που δεν ταίριαζε στο ανάστημα της Ρεάλ.

**Το έλλειμμα ενέργειας και το «ορφανό» Κέντρο**
Η φυσική κατάσταση των παικτών τέθηκε υπό αμφισβήτηση από πολύ νωρίς. Ο Αλόνσο είχε υποσχεθεί ένα ποδόσφαιρο υψηλής έντασης, όμως η Ρεάλ έμοιαζε συχνά «άδεια» από δυνάμεις μετά το 60ο λεπτό. Παράλληλα, η ομάδα έμοιαζε να στερείται «εγκεφάλου» στον άξονα. Η αποχώρηση του Μόντριτς —μια απόφαση που παρουσιάζεται ως επιλογή του συλλόγου αντίθετη με την επιθυμία του προπονητή και του ίδιου του παίκτη— άφησε το κέντρο χωρίς τον ποδοσφαιριστή που μπορεί να ρυθμίσει τον ρυθμό και να συνδέσει με καθαρότητα τις γραμμές. Παίκτες όπως οι Τσουαμενί, Καμαβινγκά και Βαλβέρδε προσφέρουν ένταση και αθλητικότητα, όμως δεν είναι φυσικοί «οργανωτές», ενώ ο Μπέλινγχαμ, με τις συνεχείς μετατοπίσεις ρόλων, δεν απέκτησε ένα σταθερό πλαίσιο για να λειτουργήσει ως σταθερό σημείο αναφοράς στο χτίσιμο παιχνιδιού.

**Το στίγμα της «μικρής ομάδας»**
Στο Super Cup της Σαουδικής Αραβίας, η Ρεάλ παρουσίασε μια εικόνα που εξόργισε τον Φλορεντίνο Πέρεθ. Στον ημιτελικό με την Ατλέτικο, η εικόνα μιας Ρεάλ που καταφεύγει συστηματικά στο μακρινό παιχνίδι για να αποφύγει την πίεση —με δεκάδες γεμίσματα από τον Κουρτουά— θεωρήθηκε ιδιαίτερα «βαριά» για το στάτους του συλλόγου. Το ίδιο μοτίβο επανεμφανίστηκε και στον τελικό, όπου το ανορθόδοξο παιχνίδι αποτέλεσε βασικό επιθετικό εργαλείο. Στη Ρεάλ, όμως, δεν αξιολογείται μόνο το αποτέλεσμα αλλά και το πώς έρχεται. Και στη Τζέντα η εικόνα «χωρίς σχέδιο και θάρρος» αποδείχθηκε πολιτικά και επικοινωνιακά καταστροφική.

**Το μέτωπο με τον Βινίσιους**
Στα αποδυτήρια, οι τριβές φέρεται να ξεκίνησαν νωρίς. Ο Αλόνσο περιγράφεται ως ιδιαίτερα παρεμβατικός, με έμφαση σε τακτικές λεπτομέρειες, ανάλυση βίντεο και αυστηρή πειθαρχία στο πλάνο — ένα στυλ που δεν ταίριαξε σε όλους, ειδικά μετά από μια πιο «χαλαρή» διαχείριση της προηγούμενης τεχνικής ηγεσίας. Το πιο χαρακτηριστικό επεισόδιο αφορούσε τον Βινίσιους. Οι αρχικές επιλογές που τον άφησαν εκτός βασικού σχήματος σε ορισμένα ματς, και κυρίως η ένταση που φάνηκε δημόσια στο Clasico όταν έγινε αλλαγή, πυροδότησαν κρίση. Το κλαμπ δεν πήρε ξεκάθαρη θέση, με αποτέλεσμα η υπόθεση να «κλείσει» χωρίς ουσιαστική επίλυση και η σχέση προπονητή–παίκτη να φθαρεί.

Τέλος, σημαντικό ρόλο φαίνεται να έπαιξε και η αίσθηση ότι το πλάνο για τους νέους δεν είχε συνέχεια όταν τα πράγματα στράβωσαν. Παίκτες όπως ο Γκιουλέρ ή ο Μασταντουόνο εμφανίστηκαν ως επενδύσεις/στοιχήματα, όμως όσο ανέβαινε η πίεση των αποτελεσμάτων, η χρήση τους περιορίστηκε, ενισχύοντας την εικόνα μιας ομάδας που δεν ήξερε αν θέλει να «χτίσει» ή να «επιβιώσει». Σε ένα περιβάλλον όπως της Ρεάλ, όπου η άμεση επιτυχία είναι μόνιμη απαίτηση, αυτή η αμφιθυμία μπορεί να μετατραπεί γρήγορα σε εσωτερική αμφισβήτηση και τελικά σε ρήξη.