Η Λένα Μαντά μιλά για το νέο της βιβλίο και τη γραφή ως διέξοδο
Η αγαπημένη συγγραφέας αποκαλύπτει πώς η δημιουργία ιστοριών την βοήθησε να διαχειριστεί την απώλεια του συντρόφου της.
Η συγγραφέας Λένα Μαντά, καλεσμένη στην εκπομπή “Νωρίς νωρίς” το πρωί της Μεγάλης Τρίτης, μοιράστηκε σκέψεις για το επερχόμενο βιβλίο της, τη διαδικασία της συγγραφής, αλλά και για την προσωπική της απώλεια. Η δημιουργική γραφή, όπως εξομολογήθηκε, αποτέλεσε για εκείνη μια αναγκαία διέξοδο.
«Το νέο μου βιβλίο, με τίτλο “Ελένη Δαρζέντα”, κυκλοφορεί στις 7 Μαΐου και είναι το 23ο της καριέρας μου. Παράλληλα, σε συνεργασία με την Κλαίρη Θεοδώρου, γράφουμε αστυνομικά μυθιστορήματα, έχοντας ήδη ολοκληρώσει πέντε τέτοια έργα. Είναι μια υπέροχη ευκαιρία να εκφράζουμε και την πιο σκοτεινή μας πλευρά», ανέφερε αρχικά η Λένα Μαντά.
Περιγράφοντας τη μεθοδολογία της συγγραφικής συνεργασίας, τόνισε: «Η διαδικασία της συγγραφής είναι σχεδόν παράνοια, όχι κάτι απλό. Όταν δεν μπορούμε να είμαστε κοντά, χρησιμοποιούμε το Teams με κοινή οθόνη. Η μία γράφει, η άλλη υπαγορεύει. Η γραφέας συμπληρώνει, προσθέτει ιδέες που της έρχονται, και αν κάτι είναι ιδιαίτερα σημαντικό, λέει “περίμενε”, και μετά αναλαμβάνει η άλλη. Έτσι γεννιέται ένα βιβλίο. Με την Κλαίρη Θεοδώρου υπάρχει απόλυτη σύμπνοια, είναι μαγικό».
Στη συνέχεια, αναφέρθηκε στα προσωπικά της έργα: «Εγώ γράφω τα δικά μου βιβλία σαν να είμαι… σαν να είμαι εθισμένη! Φτιάχνω καφέ και αφοσιώνομαι. Το έχω ανάγκη εκείνη τη στιγμή. Αν δεν έχω κάτι να γράψω, αισθάνομαι ότι έχασα τον προσανατολισμό μου. Από τότε που έφυγε ο Γιώργος, η ανάγκη αυτή έγινε επιτακτική. Το βιβλίο “Ελένη Δαρζέντα”, που θα κυκλοφορήσει σύντομα, το ξεκίνησα στις 16 Αυγούστου, ακριβώς δύο μήνες μετά τον θάνατό του».
Η Λένα Μαντά συνέχισε την εξομολόγησή της: «Καθόμουν στο μπαλκόνι, έκλαιγα, όπως συνήθως… και ξαφνικά σκέφτηκα “κάτι πρέπει να κάνεις”. Δεν ήμουν καλά, η κατάστασή μου δεν ήταν καλή. Άνοιξα τον υπολογιστή, βρήκα κάποιες παλιές σημειώσεις και άρχισα να γράφω. Όσο έγραφα, ήμουν απορροφημένη στον κόσμο της Δαρζέντα, δεν καταλάβαινα τίποτα γύρω μου. Μόλις έκλεινα τον υπολογιστή, με κατέκλυζαν οι μνήμες, η έλλειψη, η απουσία, το κλάμα».
«Βέβαια, δεν κλαίω κάθε μέρα. Δεν μπορείς να κλαις όλη μέρα, αλλιώς δεν προχωράς, αλλά ποτέ δεν ξέρεις τι θα πυροδοτήσει το κλάμα. Θυμάμαι, πέρασα ένα ολόκληρο Σαββατοκύριακο κλαίγοντας όταν πέθανε η Μαρινέλλα. Με τον Γιώργο, από την αρχή της σχέσης μας, επικοινωνούσαμε με τραγούδια. Μου είχε φτιάξει μια κασέτα με τραγούδια, ήθελε να δει τι κουβαλούσα μέσα μου», συμπλήρωσε.