Σίσσυ Χρηστίδου: Η αποκαλυπτική εξομολόγηση για τοξικές σχέσεις και lovebombing
Η γνωστή παρουσιάστρια μίλησε για τα λάθη που κάνουμε στις ανθρώπινες σχέσεις, την αξία της εμπιστοσύνης και πώς αντιλαμβανόμαστε την τοξικότητα.
Καλεσμένη στην διαδικτυακή εκπομπή του Κωνσταντίνου Βασάλου, η Σίσσυ Χρηστίδου μοιράστηκε σκέψεις και εμπειρίες για τις ανθρώπινες σχέσεις, εστιάζοντας στην έγκαιρη αναγνώριση της τοξικότητας. «Πιστεύω ότι αργούμε να καταλάβουμε τι είναι τοξικό. Μπορεί να μένουμε σε μία ιστορία που είναι πολύ τοξική, αλλά να μην το ξέρουμε. Αν είσαι τοξικός άνθρωπος, είσαι και τοξικός στις σχέσεις σου», δήλωσε χαρακτηριστικά.
Η παρουσιάστρια εξήγησε ότι άργησε να αντιληφθεί πως το lovebombing, δηλαδή η υπερβολική εκδήλωση αγάπης και προσοχής στην αρχή μιας σχέσης, δεν είναι υγιές. «Με κολάκευε πάρα πολύ το lovebombing, αλλά τελικά έχω καταλάβει ότι είναι ναρκισσιστική μέθοδος και δεν την εμπιστεύομαι καθόλου. Αν γνωρίσω κάποιον και είναι τρελαμένος από την αρχή, δεν θα τον πιστέψω», ανέφερε, τονίζοντας πως η αναγνωρισιμότητά της δεν θα έπρεπε να παίζει ρόλο σε αυτή την αντίληψη. Συνήθως, όταν υπάρχει έντονος ενθουσιασμός και αποθέωση από την αρχή, η σχέση μπορεί να γίνει τοξική, καταπιεστική και να εμπεριέχει ζήλια.
Μεγαλώνοντας, όπως είπε, η οπτική γωνία αλλάζει, ενώ απέκλεισε κατηγορηματικά το ενδεχόμενο να δώσει τους κωδικούς των social media ή του κινητού της σε σύντροφο, χαρακτηρίζοντας την τέτοια απαίτηση ως «πάρα πολύ τοξική» και παράγοντα που κλονίζει την εμπιστοσύνη. «Εγώ δεν έχω κάτι να κρύψω, αλλά δεν θα ήθελα να δεις πώς μιλάω με τις κολλητές μου για σένα», διευκρίνισε.
Η Σίσσυ Χρηστίδου παραδέχτηκε ότι υπήρξε και η ίδια τοξική σε σχέση, αλλά όχι στα πλήρη επίπεδα των δυνατοτήτων της, καθώς συνήθως την πρόλαβαν καταστάσεις. «Έχω λίγο στο DNA αυτό της “κατίνας”, αλλά δεν έχω εμβαθύνει σε όλο αυτό», δήλωσε.
Συμπερασματικά, πιστεύει ότι από την αρχή μιας σχέσης, οι άνθρωποι αντιλαμβάνονται την πορεία της, ακόμη κι αν το αρνούνται. Εμπιστεύεται τους ανθρώπους που αγαπά και τους φίλους της, θεωρώντας ότι οι άλλοι βλέπουν πιο καθαρά, καθώς το συναίσθημα συχνά θολώνει την πραγματικότητα.