Η Μπέττυ Αρβανίτη μιλάει για την αγάπη της για την τέχνη και τον εγγονό της
Η κορυφαία ηθοποιός μοιράζεται τις σκέψεις της για το θέατρο, την πρόκληση της υπέρβασης και τη συγκίνηση που της προσφέρει η οικογένεια.
Σε μια άκρως εξομολογητική συνέντευξη στον Γιάννη Βλαχογιάννη και την εκπομπή “Πρωίαν σε Είδον”, η σπουδαία ηθοποιός Μπέττυ Αρβανίτη, σε ένα διάλειμμα από τις θεατρικές της υποχρεώσεις, ανοίγει την καρδιά της στη Δημόσια Τηλεόραση. Η αγαπημένη καλλιτέχνιδα εξομολογείται τη βαθιά λατρεία της τόσο για την τέχνη της υποκριτικής όσο και για τον εγγονό της, αποκαλύπτοντας πτυχές της προσωπικότητάς της που συγκινούν.
«Εγώ τόσα χρόνια έχω κάποιους εθισμούς», δηλώνει η Μπέττυ Αρβανίτη, αναφερόμενη στην προσέλευσή της στο θέατρο δύο ώρες πριν από κάθε παράσταση. «Όλη αυτή η ιστορία του καμαρινιού για μένα σημαίνει πολλά πράγματα. Σημαίνει μια συγκέντρωση, σημαίνει κάτι πολύ προσωπικό, πολύ χαλαρό, χαλαρωτικό, και ένα άδειασμα από όλα τα άλλα που υπάρχουν έξω από το θέατρο». Περιγράφει την ιεροτελεστία του καμαρινιού και του μακιγιάζ, που κάνει μόνη της, ως μια μορφή «γιόγκα», μια προσπάθεια συγκέντρωσης, χαλάρωσης και αφαίρεσης από τα καθημερινά άγχη.
Η ηθοποιός τονίζει ιδιαίτερα τον μοναδικό χώρο του θεάτρου όπου παίζει, χαρακτηρίζοντάς το «σπίτι μου». «Αυτός δε ο χώρος, έχει ένα προσόν: να μπαίνει το κοινό μέσα στην παράσταση, δηλαδή παίζουμε όλοι μαζί. Είναι μια αγκαλιά το θέατρο αυτό και ο κόσμος είναι τόσο κοντά που δημιουργείται μια σχέση οικειότητας, ιδιαίτερη». Παρότι εξέφρασε την ευτυχία της που έπαιζε στο Εθνικό θέατρο, δηλώνει ότι η επιστροφή στον συγκεκριμένο χώρο την έκανε να νιώσει «σαν να γύρισα σπίτι μου».
Η Μπέττυ Αρβανίτη αναγνωρίζει τη σημασία της συμπαράστασης του κοινού, θεωρώντας την απαραίτητη για την ύπαρξη του θεάτρου. «Νιώθω μια συγκίνηση, θα ‘λεγα, και αισθάνομαι ότι αυτό είναι ένα στήριγμα που με κάνει να μπορώ να πάω παραπέρα και να προχωράω και να προσπαθώ σ’ αυτό το χώρο. Είναι πάρα πολύ σημαντικό το κοινό. Κάποτε είχα πει ότι το κάθε κοινό έχει την παράσταση που του αξίζει. Και είναι αλήθεια», υπογραμμίζει.
Σχετικά με την πρόκληση της υπέρβασης, η ηθοποιός δηλώνει πως πάντα υπάρχουν όρια που πρέπει να ξεπερνιούνται. «Γιατί, αν απλώς επαναλαμβάνει τον εαυτό του, δεν έχει νόημα. Και είναι βαρετό, τουλάχιστον για μένα πάρα πολύ. Δηλαδή, η επανάληψη του εαυτού μας δεν μου λέει τίποτα». Ωστόσο, θέτει ως προϋπόθεση για τη συνέχιση της καριέρας της τη δυνατότητα να προσφέρει. «Από τη στιγμή που αισθάνομαι ότι μπορώ να λειτουργήσω, δηλαδή, δεν έχω πρόβλημα με τα λόγια, δεν έχω πρόβλημα με διάφορα τέτοια πράγματα πρακτικά και έχω ακόμα επιθυμία για κάτι, ναι, δεν καταλαβαίνω γιατί να σταματήσω κάτι που μ’ αρέσει. Αλλά από κει και πέρα, νομίζω ότι, αν αισθανθώ ότι δεν μπορώ να προσφέρω σ’ αυτό το χώρο, ασφαλώς και θα σταματήσω. Και το ‘χω σκεφτεί πολλές φορές ότι μπορεί να συμβεί αυτό. Και μάλιστα γρήγορα. Δεν ξέρω, θα δούμε. Θα δείξει», απαντά.
Στο προσωπικό της μέτωπο, η Μπέττυ Αρβανίτη εκφράζει τη μεγάλη χαρά που της προσφέρει ο εγγονός της. «Ένα πράγμα που μου δίνει πάρα πολύ μεγάλη χαρά, με γεμίζει πάρα πολύ, είναι ο εγγονός μου. Πραγματικά θεωρώ μεγάλο δώρο να μπορώ να παρακολουθώ το πώς ανακαλύπτει τη ζωή, το πώς αισθάνεται απέναντι σε όλα αυτά. Πώς τα βιώνει, πώς τα ανακαλύπτει. Είναι συγκλονιστικό, πραγματικά συγκλονιστικό». Εξομολογείται, δε, με μια νότα μελαγχολίας, τη λύπη της που δεν θα προλάβει να δει τον εγγονό της να μεγαλώνει, λέγοντας: «Θα ‘θελα να λέει, σε κάποια χρόνια, «εγώ την αγαπούσα πολύ τη γιαγιά μου». Εκείνο που έχω πει, και που λυπάμαι γι’ αυτό, είναι ότι δεν θα μάθω ποτέ τι θα γίνει άμα μεγαλώσει. Γιατί δεν θα υπάρχω μέχρι τότε».