Η συγκινητική απόφαση των αδελφών Ράντη: Διπλή προληπτική μαστεκτομή και άμεση αποκατάσταση
Δύο δημοσιογράφοι μιλούν για την προκαρκινική κατάσταση που τους οδήγησε σε μια γενναία χειρουργική επέμβαση, την υποστήριξη της μητέρας τους και την επανένωση με τον νέο τους εαυτό.
Η γενναία απόφαση να υποβληθούν ταυτόχρονα σε διπλή προληπτική μαστεκτομή και άμεση αποκατάσταση στήθους αποκάλυψαν οι αδερφές Ράντη, μιλώντας στην εκπομπή «Το Πρωινό» του Ant1. Οι δύο δημοσιογράφοι εξήγησαν στον Γιώργο Λιάγκα ότι η απόφαση αυτή ελήφθη μετά την ανεύρεση προκαρκινικής κατάστασης, επιλέγοντας μια δραστική λύση για την αντιμετώπιση του κινδύνου.
«Βρέθηκε μια προκαρκινική κατάσταση», ανέφερε η Αγαθή Ράντη, εξηγώντας ότι η παρακολούθηση ανά εξάμηνο θα ήταν «αρκετά ψυχοφθόρο» λόγω της αναμενόμενης εξέλιξης. «Εμείς είμαστε μονοζυγωτικές, έχουμε το ίδιο DNA, είμαστε το ίδιο άρρωστες. Το ίδιο DNA. Κι αυτή είναι η ιδιαιτερότητα σε μας», πρόσθεσε. Η Βαλεντίνη Ράντη επιβεβαίωσε ότι η δική της βιοψία έδειξε ακριβώς το ίδιο αποτέλεσμα, καθιστώντας την απόφαση μονόδρομο και για τις δύο.
Η δυνατότητα να χειρουργηθούν την ίδια μέρα αποτέλεσε για εκείνες «πάρα πολύ σημαντικό» γεγονός. «Δέχτηκαν οι γιατροί να μας χειρουργήσουνε την ίδια μέρα», δήλωσε η Βαλεντίνη, περιγράφοντας την emotional στιγμή που είδε την αδερφή της πριν μπει στο χειρουργείο. Η δική της επέμβαση ξεκίνησε στις 7:30 το πρωί και ολοκληρώθηκε στις 2:30 το μεσημέρι, ενώ της Βαλεντίνης στις 3:20 το μεσημέρι, τελειώνοντας στις 8:15 το βράδυ.
Στο πλευρό τους, όπως τόνισαν, ήταν η μητέρα τους, την οποία χαρακτήρισαν «φύλακα άγγελο της ζωής μας». «Ήταν μια μέρα που είχε δυο παιδιά στο χειρουργείο. Ξέρεις τι είπε η μαμά μου; “Εγώ θα έχω τα φτερά μου από πάνω σας”. Και όταν μια μάνα έχει τα φτερά πάνω απ’ το παιδί δεν παθαίνει τίποτα», είπαν συγκινημένες.
Παραδεχόμενες ότι πρόκειται για «αισθητικό ακρωτηριασμό», οι αδερφές Ράντη περιέγραψαν τις δυσκολίες των πρώτων δέκα ημερών, με τις παροχετεύσεις και τα σωληνάκια. «Σε βλέπει κάθε μέρα ο πλαστικός, είσαι σε στενή επικοινωνία μαζί του και με τη χειρουργό. Από κει και πέρα, μετά το δεκαήμερο που βγαίνουνε τα σωληνάκια, είναι λίγο πιο ελεγχόμενο», εξήγησαν. «Δέκα μέρες δεν μπορούσαμε να ανοίξουμε τα μάτια μας στον καθρέφτη. Εγώ δεν θα κρυφτώ, δεν μπορούσα να αντικρίσω την εικόνα μας. Μετά από δεκαπέντε μέρες άνοιξα τα μάτια μου. Κάθεσαι στον καθρέφτη και γνωρίζεις ξανά το νέο σου εαυτό. Συστήνεσαι ξανά με τον εαυτό σου».
Τον φόβο που βίωσαν στις πρώτες δέκα μέρες, όπου «κλαίγαμε πάρα πολύ», περιέγραψαν, επανερχόμενες στην καθοριστική παρουσία της μητέρας τους. «Τα βράδια που κλαίγαμε στον καναπέ γιατί εκεί κοιμόμασταν, δεν μπορούσαμε να σηκωθούμε, μας σήκωναν από τον αυχένα», κατέληξαν.