Ο Πέτρος Ιακωβίδης μιλά για την περιπέτεια υγείας και τις μεγάλες αλλαγές στη ζωή του
Ο τραγουδιστής αποκάλυψε τις δυσκολίες που αντιμετώπισε με τη φωνή του, την αύξηση βάρους και τον καθοριστικό ρόλο της οικογένειάς του.
Μια δύσκολη περίοδος στη ζωή του Πέτρου Ιακωβίδη, όπου το τραγούδι δεν ήταν δεδομένο, αποκαλύφθηκε σε συνέντευξή του. Ένα πρόβλημα που ξεκίνησε από ιγμορίτιδα, εξελίχθηκε σε σοβαρή ενόχληση στον λαιμό, επηρεάζοντας άμεσα τη φωνή του στις εμφανίσεις του. Η φαρμακευτική αγωγή που χρειάστηκε να ακολουθήσει, σε συνδυασμό με την ψυχολογική πίεση της εποχής, οδήγησε σε σημαντικές αλλαγές στο σώμα του.
Ο ίδιος περιέγραψε πώς βρέθηκε αντιμέτωπος με το μεγαλύτερο βάρος που είχε ποτέ, εξηγώντας τις συνθήκες που τον οδήγησαν εκεί. “Έχω υπάρξει με πολλά παραπάνω κιλά. Είχα πάθει ένα πρόβλημα υγείας και είχα περάσει ένα θέμα με τον λαιμό μου λόγω ιγμορίτιδας. Όταν έβγαινα να τραγουδήσω, έκλεινε η φωνή μου. Έπαιρνα κορτιζόνη. Από τη στεναχώρια μου, επειδή στη στεναχώρια το ρίχνεις ή στο ποτό ή στο φαγητό, εγώ ήμουν κάπου μεταξύ και των δυο, επειδή εγώ δεν είμαι και κανένας που πίνω πολύ. Αλλά με την κορτιζόνη, και φαγητό και ποτό, έφτασα τα 98 κιλά, τα περισσότερα που έχω φτάσει. Τώρα είμαι 72”, δήλωσε χαρακτηριστικά.
Ο Πέτρος Ιακωβίδης μίλησε επίσης για τα παιδικά και εφηβικά του χρόνια, περιγράφοντας μια καθημερινότητα με ελάχιστο ύπνο, συνεχείς μετακινήσεις και γονείς που προσπαθούσαν να είναι παρόντες σε κάθε βήμα. Όπως ανέφερε, ο πατέρας του είχε έναν σταθερό ρόλο στην καθημερινή του διαδρομή, από τη δουλειά μέχρι το σχολείο, χωρίς να αφήνει περιθώριο για κενά ή απουσίες. “Δουλεύαμε 5 μέρες, ο πατέρας μου με περίμενε να τελειώσω. Γυρνούσαμε σπίτι, εγώ κοιμόμουν μισή ώρα, κι άλλη μισή εκείνος και πήγαινα εγώ στο σχολείο και ο πατέρας μου στη δουλειά. Δεν μου είπε ποτέ ‘όχι’ ο πατέρας μου”, εξήγησε.
Ο καλλιτέχνης στάθηκε στη σημασία της παρουσίας των γονιών του σε μια ηλικία που, όπως είπε, η μοναξιά δεν είναι επιλογή. “Δεν μου είπε ποτέ ότι είναι κουρασμένος, οτιδήποτε ήταν καλό για μένα, με ρώταγε αν πιστεύω ότι θα μου κάνει καλό, αν του έλεγα ‘ναι’, ήταν εκεί. Ήταν εκεί και με πρόσεχε, ήταν νύχτα. Ήταν δύσκολο, δεν μπορεί ένα παιδί 15-16 χρονών να είναι μόνο του”. Αναφορά έκανε και στη μητέρα του, περιγράφοντας έναν διαφορετικό αλλά εξίσου ουσιαστικό ρόλο στην καθημερινότητά του. “Πήγαινα σπίτι κουρασμένος και με βοηθούσε να διαβάσω. Σαν μάνα, γιατί είναι και διαφορετικό η μάνα, πέρασε άλλα πράγματα, που κι αυτά με βοήθησαν”.
Η συνέντευξη παραχωρήθηκε στο vidcast Daily Κους-Κους, ενώ απόσπασμά της προβλήθηκε στο Happy Day.