Νίκος Ζιώγαλας: Η άγνωστη ιστορία πίσω από τα τραγούδια και οι θυσίες της νιότης
Ο γνωστός τραγουδοποιός μίλησε για το ξεκίνημα της καριέρας του, την αντίδραση της μητέρας του και μοναδικές στιγμές από τη ζωή του στο Παρίσι.
Ο Νίκος Ζιώγαλας βρέθηκε καλεσμένος στην εκπομπή “Νωρίς Νωρίς” και μοιράστηκε με τους τηλεθεατές και τους παρουσιαστές ανέμεικτες αναμνήσεις από την πορεία του στη μουσική. Ο τραγουδοποιός αναφέρθηκε στο ξεκίνημά του τη δεκαετία του ’80, έχοντας στο πλευρό του φίλους του, Νίκο Πορτοκάλογλου, Χάρη και Πάνο Κατσιμίχα.
«Το έκανα κρυφά, γιατί η μητέρα μου ήθελε να σπουδάσω», εξομολογήθηκε ο Νίκος Ζιώγαλας, περιγράφοντας την επιθυμία της μητέρας του να ξεφύγει από την οικογενειακή παράδοση των τεχνιτών. “Ήμουν ο μικρότερος και εκείνη ήθελε να γίνω κάτι άλλο. Από την Γ’ Γυμνασίου, όμως, είχα αποφασίσει ότι θα γίνω τραγουδιστής.”
Η απόφαση αυτή τον οδήγησε από τη Βέροια στην Αθήνα, με την αγωνία της μητέρας του να αποτελεί το μεγαλύτερο βάρος. «Σκέψου, ας πούμε, το παιδί να φεύγει 17 χρονών στο άγνωστο. Χωρίς συγγενείς, χωρίς ανθρώπους. Αλλά εγώ στη ζωή πορεύτηκα με τους φίλους. Πιστεύω ότι η φιλία είναι η πιο δυνατή σχέση που μπορεί να υπάρξει, μετά τη σχέση μητέρας-παιδιού», ανέφερε ο καλλιτέχνης.
Σχετικά με την συνεργασία του με τους Πορτοκάλογλου-Κατσιμίχα, ο Ζιώγαλας μίλησε για μια υγιή “άμιλλα” δημιουργικότητας. “Ο ένας έφερνε ένα τραγούδι και ο άλλος πήγαινε σπίτι του, έγραφε και ερχότανε την επόμενη μέρα για να ακούσει το νέο δημιούργημα.”
Ο τραγουδοποιός περιέγραψε επίσης την περίοδο που έζησε στο Παρίσι, όπου παρακολούθησε μαθήματα Μουσικοθεραπείας, ενώ παράλληλα “θεραπευόταν” παίζοντας στους δρόμους. Μαζί με τα παιδιά, έμειναν περίπου δύο μήνες, παίζοντας μουσική, μοιράζοντας τα χρήματα και απολαμβάνοντας ένα McDonald’s. “Όταν ήρθε το McDonald’s στην Ελλάδα, έτρεξα αμέσως να δω τι είναι, αλλά δεν μου άρεσε. Εκείνο (τότε στο Παρίσι) μου είχε αρέσει,” αποκάλυψε.
Ο Νίκος Ζιώγαλας αποκάλυψε και άγνωστες ιστορίες πίσω από γνωστά του τραγούδια. Το “Μια Βραδιά στο Λούκι” γεννήθηκε σε ένα μπαρ, όπου παρακολούθησε μια αμήχανη ερωτική ιστορία. Στο ίδιο μαγαζί, όπου αργότερα εργάστηκε ως μπάρμαν, έγραψε τη “Σταρ του σινεμά” για μια γκαρσόνα που εξαφανίστηκε. “Πάντα την ευχαριστώ, γιατί ήτανε πράγματι καλή έμπνευση,” είπε. Τέλος, αποκάλυψε ότι η “Φανή του Καζούλη” δεν είναι γνωστή με αυτό το όνομα, αναφέροντας ότι ο ίδιος ο δημιουργός το έχει ομολογήσει.