Στις σέλες της αγοράς ακινήτων: Οι νέοι μιλούν, διεκδικούν και προτείνουν λύσεις

Η πρόσβαση στη στέγη, είτε μέσω ενοικίασης είτε αγοράς, παραμένει ένα από τα πιο πιεστικά ζητήματα για τη νέα γενιά, διαμορφώνοντας τις προοπτικές της σε μια αγορά ακινήτων γεμάτη προκλήσεις και συχνές αλλαγές. Σε αυτό το σύνθετο περιβάλλον, φοιτητές και νέοι εργαζόμενοι καλούνται να σχεδιάσουν το μέλλον τους.

Αυτές οι κρίσιμες πτυχές τέθηκαν στο επίκεντρο ενός “speed debate” που διοργανώθηκε στο Δημοκρίτειο Πανεπιστήμιο Θράκης (ΔΠΘ), με τη συμμετοχή 43 φοιτητών και φοιτητριών από τα Τμήματα Οικονομικών και Πολιτικής Επιστήμης. Οι νέοι δεν αρκέστηκαν στον ρόλο του απλού παρατηρητή, αλλά ανέλαβαν ενεργό δράση, εκφράζοντας τις απόψεις τους, αντικρούοντας επιχειρήματα και καταθέτοντας τη δική τους προοπτική για τα σοβαρά προβλήματα της αγοράς ακινήτων.

Η εκδήλωση υιοθέτησε μια δομημένη και δυναμική προσέγγιση. Για κάθε θέμα που αναδεικνυόταν, οι φοιτητές είχαν στη διάθεσή τους τέσσερα έως έξι λεπτά για να αναπτύξουν τις θέσεις τους, εστιάζοντας σε συγκεκριμένα επιχειρήματα και όχι σε μακροσκελείς αναλύσεις.

Ο Ηλίας Παπαγεωργιάδης, επενδυτής και αναλυτής της αγοράς ακινήτων, ο οποίος είχε την πρωτοβουλία της διοργάνωσης, παρουσίασε τις επτά βασικές τοποθετήσεις που αποτέλεσαν τη βάση των συζητήσεων, προκαλώντας τους φοιτητές να τις αντικρούσουν και να αναπτύξουν τα δικά τους επιχειρήματα.

Ο κ. Παπαγεωργιάδης, κατά την έναρξη του debate, τόνισε τη σημασία του διαλόγου και της συμμετοχής των νέων στο κρίσιμο ζήτημα της στέγης, υπογραμμίζοντας την ανάγκη οι συζητήσεις αυτές να διεξάγονται όχι μόνο στα μεγάλα αστικά κέντρα, αλλά και σε περιφερειακές περιοχές όπως η Θράκη.

Οι κεντρικές τοποθετήσεις του Ηλία Παπαγεωργιάδη, τις οποίες οι φοιτητές κλήθηκαν να σχολιάσουν, ήταν οι εξής:
* “Το πλαφόν στις τιμές των ενοικίων κάνει περισσότερο κακό στους ενοικιαστές, παρά στους ιδιοκτήτες.”
* “Το πιστοποιητικό φερεγγυότητας του ενοικιαστή θα βοηθήσει και τους σοβαρούς ενοικιαστές να διαπραγματευθούν χαμηλότερο ενοίκιο.”
* “Αν δεν επικεντρωθούμε στο να νιώσουν οι ιδιοκτήτες προστατευμένοι, δεν θα ανοίξουν τα κλειστά σπίτια τους.”
* “Το δικαίωμα κάποιου να εκμεταλλεύεται όπως επιθυμεί την ιδιοκτησία που νόμιμα απέκτησε καλύπτει και τη βραχυχρόνια μίσθωση.”
* “Δεν μπορεί το κράτος να ασκεί οικιστική πολιτική με τις περιουσίες των ιδιοκτητών, την ώρα που το ίδιο έχει εκατοντάδες χιλιάδες κλειστά σπίτια.”
* “Αν κάποιος δεν πληρώνει τα κοινόχρηστα, θα πρέπει εύκολα και γρήγορα να έχει σοβαρές κυρώσεις. Αν δεν έχει χρήματα, πρέπει να τον βοηθήσει το κράτος.”
* “Το να καταργηθεί ξαφνικά η εκτός σχεδίου δόμηση δεν σημαίνει προστασία του περιβάλλοντος, αλλά καταστροφή των περιουσιών εκατοντάδων χιλιάδων Ελλήνων.”

Σε κάθε ένα από αυτά τα σημεία, οι φοιτητές ανέδειξαν τις δυσκολίες που προκύπτουν από τη ρύθμιση μιας αγοράς υπό έντονες πιέσεις. Οι παρεμβάσεις τους αποκάλυψαν ότι παρακολουθούν στενά τις εξελίξεις, αντιλαμβάνονται τις αντιφάσεις της αγοράς και δεν υιοθετούν απλοϊκές, μονοδιάστατες λύσεις.

Στην έναρξη της εκδήλωσης, ο πρύτανης του ΔΠΘ, Φώτης Μάρης, αναφέρθηκε στις δράσεις εξωστρέφειας και διεθνοποίησης του πανεπιστημίου, τονίζοντας τη σημασία της ενεργού συμμετοχής των φοιτητών στον δημόσιο διάλογο. Ο επίκουρος καθηγητής Οικονομικών Επιστημών, Κωνσταντίνος Ρηγόπουλος, υπογράμμισε τη διασύνδεση της αγοράς ακινήτων με πολλούς οικονομικούς κλάδους, ενώ ο επίκουρος καθηγητής Πολιτικής Επιστήμης, Γιώργος Σιάκας, στάθηκε στον ρόλο του Πανεπιστημίου ως κοινωνικού φορέα που οφείλει να συνομιλεί με την πραγματικότητα.

Προσωπικές εμπειρίες φώτισαν τη θεωρητική συζήτηση. Ο φοιτητής Γιώργος Φάκας εξέφρασε την ανησυχία του για τη συνεχή αύξηση των ενοικίων, που δεν συμβαδίζει με τα εισοδήματα των νέων, καθιστώντας την εύρεση αξιοπρεπούς στέγης μια δύσκολη υπόθεση. Η Μαρία Γαβριηλίδου, όπως και πολλοί συμφοιτητές της, επεσήμανε ότι τα ενοίκια υπερβαίνουν κατά πολύ το εισόδημα του μέσου Έλληνα. Η Κυριακή Αθανασιάδου ανέδειξε τη δυσαναλογία ποιότητας-τιμής, με πολλά παλιά ακίνητα να απαιτούν επιπλέον επενδύσεις από τους ενοικιαστές. Η Δέσποινα Ζιάκα συμφώνησε, τονίζοντας ότι η άνοδος των τιμών στις νέες κατοικίες ωθεί προς τα πάνω και τα ενοίκια, δημιουργώντας σοβαρή δυσαναλογία κόστους στέγασης και εισοδήματος.

Οι κοινωνικές προεκτάσεις του στεγαστικού προβλήματος αναδείχθηκαν από τον Γιώργο Σαγκούρη, ο οποίος τόνισε ότι τα “δυσβάσταχτα ενοίκια”, σε συνδυασμό με τον πληθωρισμό και τους στάσιμους μισθούς, “πνίγουν τα νέα ζευγάρια” και μετατρέπουν τον οικογενειακό προγραμματισμό σε ρίσκο.

Υπήρξε, ωστόσο, και η αίσθηση ότι, ενώ οι φωνές των νέων ακούγονται, δεν έχουν πάντα το ίδιο βάρος. Η Μαρία Πουλάκου παρατήρησε ότι δίνεται μεγαλύτερη έμφαση στην πλευρά των ιδιοκτητών. Παρότι η εμπειρία από τον διάλογο χαρακτηρίστηκε θετική, συχνά η άποψη ενός επιχειρηματία φάνηκε ισχυρότερη από αυτή μιας φοιτήτριας.

Ο Γιώργος Φάκας χαρακτήρισε την εμπειρία “ένα βήμα μπροστά”, τονίζοντας ότι τέτοιες πρωτοβουλίες βοηθούν ώστε “οι ανησυχίες των νέων να ακούγονται πιο συχνά”. Η Μαρία Γαβριηλίδου τόνισε ότι μέσα από τέτοιες δράσεις “ακούγεται η γνώμη μας και δίνονται κίνητρα για αλλαγή”. Το κοινό σημείο, παρά τις επιφυλάξεις, ήταν η ανάγκη για έναν πιο ουσιαστικό και ισότιμο διάλογο, όπου οι νέοι θα λειτουργούν ως συνομιλητές με επιχειρήματα. Το μήνυμα ήταν σαφές: οι νέοι θέλουν να συμμετέχουν ενεργά στη συζήτηση για την αγορά ακινήτων, να ενημερώνονται και οι θέσεις τους να ακούγονται στην δημόσια σφαίρα.

Πηγή: ΑΠΕ-ΜΠΕ